Justus von Liebig

Witaj na Maximiliansplatz w Monachium: przed tobą stoi posąg Justusa von Liebiga, chemika dziewiętnastego wieku. Naukowiec urodzony w Darmstadt w 1803 roku nauczał w tym mieście od 1852 roku aż do śmierci w 1873 roku. Pierwszą lekcję chemii dał mu ojciec, kupiec farb i pigmentów, i wtedy zaiskrła pasja na całe życie.

Droga wiodła go z uniwersytetu w Erlangen do Paryża, gdzie pracował u boku Josepha Gay-Lussaca. Badania nad fulminanami, prowadzone wspólnie z Friedrichem Wöhlerem, doprowadziły do odkrycia izomerii, zjawiska, które ukształtowało nowoczesną chemię. W 1824 roku otrzymał katedrę w Gießen i otworzył tam pierwsze laboratorium dydaktyczne. Studenci po raz pierwszy eksperymentowali własnymi rękami, co odmieniło nauczanie przedmiotu. Praca nad odżywianiem roślin położyła fundament pod przemysł nawozowy. Część jego teorii uczeni później udoskonalili, lecz wpływ na chemię rolniczą przetrwał.

Chemią żywności też się zajmował: bronił odżywczej wartości ekstraktów mięsnych, choć późniejsza nauka tę teorię obaliła. Z tych kulinarnych poszukiwań wzięła ostatecznie początek kostka rosołowa. Naukowiec spoczywa na Alter Südfriedhof, Starym Cmentarzu Południowym, pod pomnikiem, który oddaje hołd jego zasługom dla nauki.