Marschallbrücke

Marschallbrücke prowadzi przez Sprewę w berlińskiej dzielnicy Mitte i łączy Luisenstraße z Wilhelmstraße. Cała budowla podlega dziś ochronie konserwatorskiej jako zabytek. Swoją nazwę zawdzięcza feldmarszałkowi Blücherowi, bohaterowi wojen o wyzwolenie.

Historia zaczyna się od drewnianej kładki zwanej Laufbrücke, która łączyła nowo założoną Dorotheenstadt z północnym brzegiem, jakieś dwieście metrów w górę nurtu. W 1740 roku odnowił ją bankier Veitel Heine Ephraim, a Ephraimbrücke to miano, które wtedy zyskała. Zrujnowaną rozebrano w 1795 roku, a na jej miejscu stanęła następna drewniana. Wojny pokrzyżowały plany nowej przeprawy, które David Gilly sporządził w 1804 roku. Dopiero po nich Karl Friedrich Schinkel zaprojektował żeliwny most, ukończony w 1820 roku w skromniejszej wersji. Stalową konstrukcję z trzema kutymi łukami wzniósł w 1881 i 1882 roku Paul Gottheiner. Ozdobne balustrady i metalowe reliefy nadawały jej reprezentacyjny charakter. Podczas drugiej wojny światowej przeprawa mocno ucierpiała, ale szybko ją naprawiono po zakończeniu walk. Pod koniec dwudziestego wieku gruntowna przebudowa połączyła rosnące wymagania ruchu z ochroną zabytkowych elementów.

Obecny most to rama z betonu sprężonego, długa na 57 metrów, oparta na murowanych filarach i przyczółkach przy brzegach. Jezdnia liczy 19 metrów szerokości, z czego 15 przypada samochodom, a pieszym zostają po dwa metry z każdej strony. Układ nośny tworzy szesnaście prefabrykowanych dźwigarów zespolonych o długościach 36 i 21 metrów. W 2019 roku doszły jeszcze wydzielone ścieżki rowerowe. Największym zabytkowym akcentem jest północne przęsło: nitowany łuk stalowy z wcześniejszej przebudowy zachowano i włączono w nową konstrukcję. Balustradę z kutego żelaza odtworzono według historycznych projektów, więc ornament wrócił dokładnie tam, gdzie stał dawniej.