Immeuble Gloria Mansions

Immeuble Gloria Mansions to wielki apartamentowiec w Nicei, wzniesiony między 1932 a 1934 rokiem. Projekt stworzyli Garabed Hovnanian i Kevork Arsenian, architekci ormiańskiego pochodzenia, obaj wykształceni w Stanach Zjednoczonych. Inwestorem był Joachim Nahapiet, przedsiębiorca z Iranu, który majątek dorobił w Ameryce. Robotami kierowali bracia Garabeda, Barouyr i Hrant Hovnanian, a ekipę stanowili niemal sami Ormianie, z jednym tylko Kurdem. Na działce stał wcześniej pensjonat Gloria, od którego gmach odziedziczył nazwę. Styl to Art Déco, wzorowany na nowojorskich apartment hotelach z początku XX wieku. Tamtejsze pied-à-terre oferowały apartamenty z kuchnią, przeważnie bez restauracji, czasem zaledwie z kącikiem śniadaniowym.

Dwa skrzydła otaczają przestronny dziedziniec, przez który dzienne światło sięga obu części. Parter mieści dwanaście sklepów z drzwiami wprost na ulicę, a na każdym typowym piętrze czeka dziesięć mieszkań różnej wielkości. W części lokali toaleta stoi osobno od łazienki, co było wówczas nowością. Konstrukcję stanowi beton zbrojony, a fasady kryją technikę granito. Lekko ochrowy cement z płatkami masy perłowej iskrzy w słońcu. Szara fasada faluje dzięki cylindrycznym balkonom: jedne osadzone centralnie, inne przesunięte, stykają się z pionowymi filarami w zmiennych odstępach. Na dachu czuwają dwa cementowe orły, echo chromowanych gargulców nowojorskiego Chrysler Building.

W środku robi się jeszcze ciekawiej: centralna klatka schodowa o eliptycznym szybie rusza dopiero od pierwszego piętra. Prowadzą do niej francuskie schody o dwóch symetrycznych biegach. W wielkiej hali zielone schody ze sztucznego cementu wiją się wybujałymi krzywymi wokół ośmiu wolnostojących kolumn. Przestrzeń rozświetla wielki polichromowany witraż, dzieło malarza dekoratora Lassale'a według projektu Mahokiana. Złożony ze szkiełek grubości dwóch do trzech milimetrów, ukazuje morski pejzaż Théoule u wejścia do Estérelu. Sama technika przywodzi na myśl pointylizm Signaca i Seurata. Od 14 grudnia 1989 gmach jest monumentem historique, a od 1 marca 2001 nosi też label Patrimoine du XXe siècle. Nie bez powodu kamienicę nazywa się czasem Guerniką Hovnaniana: tak gęsty jest tu splot cytatów i ozdób.