Römische Ruine

U podnóża zalesionego wzgórza, w ogrodach wiedeńskiego pałacu Schönbrunn, stoi Römische Ruine. W 1778 roku według projektu Johanna Ferdinanda Hetzendorfa von Hohenberga stanęła tu atrapa antyku. Zobaczysz masywny półkolisty łuk, mury boczne stylizowane na gruzy i prostokątny basen z postaciami bogów rzek. Całość zrasta się ze stokiem jako malowniczy akcent parku.

Moda na sztuczne ruiny narodziła się w Anglii przed połową osiemnastego wieku, a Wiedeń przyjął ją kilkadziesiąt lat później. Hohenberg stworzył zupełnie nową konstrukcję, wzorowaną na rzymskiej świątyni Wespazjana i Tytusa. Około 1756 roku Giovanni Battista Piranesi utrwalił w sztychu wygląd jej pozostałości. W odróżnieniu od Gloriety w tym samym parku wszystkie elementy, łącznie z kolumnami, powstawały pod nadzorem architekta dworskiego. Dekorację kamienną wykonali rzeźbiarze: Beyer, Henrici i Franz Zächerle. W ozdobnych kompozycjach wokół budowli użyto także kamienia z pałacu Neugebäude, lecz nie w samym gmachu.

Na fragmentowanym architrawie i fryzie widnieją reliefy z rzymskimi narzędziami ofiarnymi, a mury boczne noszą klasycystyczne figury i popiersia. Basen wypełniają wyrzeźbieni ze sterzyńskiego marmuru bogowie Dunaju i Enns, dzieło Wilhelma Beyera. Wprost za łukiem wznosi się w las aleja, niegdyś tarasowana jak kaskada. Prowadzi ona do grupy Herkulesa walczącego z Cerberem, trójgłowym strażnikiem wejścia do Hadesu. U jego stóp leży pokonana Hydra, a obok stoją personifikacje wad. Dla Habsburgów, panujących tu przez stulecia, cały zespół ogłaszał prawo do spuścizny antycznego Rzymu, być może także jego zwycięstwo nad Kartaginą. Ten widok utrwalił na płótnie Ferdinand Georg Waldmüller już w 1832 roku.