Daugavgrīvas klostera drupas

Daugavgrīvas klostera drupas to stanowisko archeologiczne nad Dźwiną, w miejscu ważnym dla historii Łotwy. Dziś widoczne są przede wszystkim ziemne wały i ślady dawnych bastionów.

Na początku XIII wieku powstało tutaj opactwo cystersów, uznawane za pierwszy chrześcijański klasztor w Inflantach. Klasztor stał się ośrodkiem życia religijnego i intelektualnego regionu. Jego opaci objęli później kilka ważnych biskupstw, a wspólnota uczestniczyła w kształtowaniu struktur kościelnych oraz administracyjnych.

Po przejęciu przez zakon krzyżacki opactwo przekształcono w zamek komturski, kontrolujący ruch na Dźwinie. Prostokątna warownia miała dwa skrzydła mieszkalne, wieżę kwadratową i dwie wieże północne. Zamek otaczała fosa zasilana wodami rzeki, a do bramy prowadził drewniany most.

Rywalizacja zakonu z Rygą przyniosła oblężenia i zniszczenia. Odbudowana warownia zmieniała właścicieli, aż pod panowaniem szwedzkim zaczęła popadać w ruinę. Kamienie z zamku wykorzystano później przy budowie nowej twierdzy po przeciwnej stronie Dźwiny.

Zmiana biegu rzeki osłabiła strategiczne znaczenie miejsca, które z czasem przeznaczono pod uprawę i zabudowę gospodarczą. Badania archeologiczne odsłoniły plan zamku oraz jego najstarsze elementy. Nad ziemią nie zachowały się mury klasztoru ani zamku, lecz wały nadal pokazują zasięg dawnej fortyfikacji. Daugavgrīvas klostera drupas mają status zabytku archeologicznego o znaczeniu państwowym.