Daugavgrīvas klostera drupas

Daugavgrīvas klostera drupat ndodhen në Letoni, pranë lumit Daugava, në një vend me histori fetare dhe ushtarake. Këtu u themelua rreth vitit 1205 një abaci cisterciane nga Theodoric von Treiden. Abacia ishte manastiri i parë i krishterë në Livoni dhe u bë qendër intelektuale për rajonin. Disa peshkopë të hershëm të Livonisë kishin qenë abatët e këtij manastiri. Pozicioni pranë Daugavës i dha kompleksit kontroll mbi tregtinë dhe transportin drejt Rigës, Polockut dhe Vitebskut. Në vitin 1305, Urdhri Teutonik e shndërroi manastirin në një kështjellë komandorie. Kështjella kishte plan drejtkëndor, dy krahë banimi, një kullë katrore jugperëndimore dhe dy kulla të rrumbullakëta veriore. Një hendek i ushqyer nga lumi rrethonte kompleksin, ndërsa një urë druri lidhte hyrjen kryesore. Pas rrethimeve dhe luftimeve, kështjella u shkatërrua në fillim të viteve 1480 dhe më vonë u rindërtua. Gërmimet e vitit 1901 treguan përmasa rreth 53 me 39 metra.

Sot, mbi tokë nuk duken mbetje të manastirit ose kështjellës, por dallohen ledhet prej dheu. Këto ledhe arrijnë rreth tetë metra lartësi dhe tetë metra gjerësi në pjesën e sipërme. Gjurmët e bastioneve të vjetra shfaqen jashtë ledheve dhe plotësojnë pamjen arkeologjike të vendit. Daugavgrīvas klostera drupas mbrohen si monument arkeologjik me rëndësi shtetërore në Letoni.