Chapelle des Pénitents noirs

W historycznym centrum Mentonu, na śródziemnomorskim wybrzeżu Francji, stoi Chapelle des Pénitents noirs, zwana niekiedy Chapelle de la Miséricorde. Budowla powstała jako klasztor kapucynów: w 1615 roku kamień węgielny położyli książę Honoré II Grimaldi i ojciec Laurent de Brindes. De Brindes był generałem kapucynów z prowincji genueńskiej. Trzy lata później książę kazał wytyczyć nową ulicę, dzisiejszą rue de Bréa, żeby ułatwić dostęp do klasztoru. Kapucyni, gałąź franciszkanów, kierowali tym miejscem do 1793 roku. Rządziła nimi zasada świętego Franciszka z Asyżu, zakazująca przepychu, i stąd surowa bryła. Dzwonnica nad tak prostym gmachem zaskakuje: mierzy około 35 metrów.

Rewolucja francuska zamknęła klasztor, a potem budynek służył świeckim celom. W 1818 roku kaplica przeszła w ręce bractwa czarnych pokutników. Od 1861 do 1881 roku mieścił się w nim ratusz Mentonu. Bracia podjęli szereg zmian: w 1875 roku fasada, dotąd zwykły mur, została całkowicie przebudowana. W centralnej niszy stanęła figura Matki Bożej Miłosierdzia, dar księżniczki Karoliny, żony księcia Florestana. Potem budynek stał się koszarami, a kaplica pełniła rolę magazynu soli.

Bractwo zasłynęło z organizowania ceremonii i procesji w Mentonie. Członkowie noszą też przydomek mangeurs de limaces, czyli jedzący ślimaki. Zawdzięczają go procesji ślimaków, obchodzonej w oktawie święta Bożego Ciała, którą do dziś pielęgnuje pobliska Gorbio. Wielki Piątek to widowisko poważniejsze: bracia niosą figurę zmarłego Chrystusa przez ulice miasta. Co roku zjeżdżają się widzowie z dość daleka. Pochód oświetlają liczne pochodnie, a towarzyszy mu orkiestra grająca od uroczystej po wesołą.