La Farola de Málaga

La Farola de Málaga to latarnia morska u wejścia do portu, w andaluzyjskiej Máladze na południu Hiszpanii. Nocą jej światło sprowadza żeglarzy, rybaków i kupców do brzegu. Sąsiednia promenada zawdzięcza jej swoją nazwę, a Farola stała się symbolem miasta. Budowa trwała od 1813 do 1817 roku według projektu inżyniera Joaquína María Pery y Guzmána. Wcześniej, od 1717 roku, tę samą funkcję pełniła drewniana latarnia autorstwa francuskiego inżyniera Bartolomé Thurusa.

W latach od 1853 do 1858 dobudowano u podstawy parterowy moduł, w którym zamieszkał latarnik. Trzęsienie ziemi, które w 1884 roku nawiedziło Andaluzję, unieruchomiło mechanizmy światła, naprawione rok później. Kolejna przebudowa trwała od 1913 do 1915 roku. Baza zyskała dodatkowe piętro, a mechanizmy optyczne unowocześnili inżynier Mauro Serret i niemiecka firma Julius Pintsch AG. Dowództwo republikańskiej marynarki nakazało 28 sierpnia 1936 roku zgasić jej światło, bo sylwetka służyła jako punkt odniesienia wrogiej artylerii i lotnictwa. Kamuflaż: farba w kolorze ziemi oraz ciemne i jasne plamy nie uchroniły jej przed poważnymi zniszczeniami. Mimo to przetrwała konflikt, a w 1939 roku stanęła odbudowana. Pod koniec XX wieku rozbudowa wciągnęła ją w tereny portowe: planowano pod nią parking i przyszłe Muzeum Portu w Máladze. W 2023 roku ogłoszono ją dobrem kultury w kategorii zabytku.

Na Półwyspie Iberyjskim niewiele latarni nosi imiona w rodzaju żeńskim, a Farola do nich należy. Każda latarnia miga we własnym rytmie, zapisanym jak odcisk palca w księgach latarni morskich. Po nim marynarze rozpoznają z otwartego morza, do której latarni podchodzą. Kiedyś latarnicy pełnili dyżury dzień i noc, a zanim dotarła elektryczność, kręcili korbą, by dostarczyć jej energii. Ostatni latarnik mieszkający na miejscu opuścił ją w 1993 roku, gdy GPS przejął wyznaczanie statkom dokładnych pozycji.