Palais de Marbre

Palais de Marbre, zwany także Villa Les Palmiers, to dziewiętnastowieczna willa w Nicei. Jej marmurowa okładzina nadała budynkowi obecną nazwę. Do budowy sprowadzono drogą morską dwadzieścia siedem ładunków marmuru karraryjskiego, a projekt łączy renesans włoski z neoklasycyzmem. Południową fasadę zdobi wygrawerowany wers Johna Keatsa.

Historia posiadłości zaczęła się od egzotycznego parku Honoré Gastauda, który około 1840 roku zasadził araukarie, palmy, eukaliptusy i cedry. Część tych drzew zachowała się do dziś. W 1871 roku Ernest Gambart zlecił Sébastienowi-Marcelowi Biasiniemu wzniesienie willi na przyjęcia i wystawy sztuki. Później posiadłość należała między innymi do Alexandre’a von Falz-Feina i Édouarda Soulasa.

Jej ogród zmieniał się z angielskiego parku krajobrazowego w bardziej formalny ogród francuski z trawnikami, bukszpanem, stawami i cyprysami. Sztuczna grota i wielkie drzewa przypominają starszy układ. W latach pięćdziesiątych willa służyła jako plan filmowy kilku produkcji, w tym Lola Montès Maxa Ophülsa oraz Cela s'appelle l'aurore Luisa Buñuela. Od 1963 roku mieści archiwa miejskie Nicei. W 1993 roku willę, park i dekoracje ogrodowe wpisano do dodatkowego wykazu zabytków historycznych, z wyłączeniem budynków mieszkalnych z lat pięćdziesiątych. zachowany zespół pokazuje przemiany architektury i ogrodów Riwiery.