Doppelturmtor der Burg Altenstein

Doppelturmtor der Burg Altenstein to dwuwieżowa brama prowadząca od zewnętrznych umocnień do starszego serca warowni w Niemczech. Dwie masywne okrągłe wieże flankują przejazd, a każda mieściła kiedyś trzy kondygnacje bez sklepień. T-kształtne strzelnice mają obniżoną pionową część: dzięki niej obrońca celował przez wąski otwór. Cały zewnętrzny pierścień obronny powstał około 1430 roku, w czasach wojen husyckich, już z myślą o broni palnej. Krótkie odcinki murów dochodzą do dwóch dalszych okrągłych baszt.

Droga do zamku nie zawsze wiodła tędy: podczas najazdów husyckich starszy wjazd zamurowano, a główny dostęp przeniesiono na zbocze góry. Tam stanęła dzisiejsza brama, a nad przejazdem wystawał obronny wykusz. Wschodnia część należy do tej starszej fazy, a zachodnią z kamiennymi wspornikami odnowiono około 1567 roku. Wjazd zyskał wtedy reprezentacyjną formę i pełnił rolę punktu kontrolnego oraz wyrazu rangi właścicieli. Nad wejściem dostrzeżesz zwietrzały herb: trzy młoty rodu von Stein zu Altenstein, a po bokach postacie z tarczami. Ten symbol nie oznaczał jednak jedynego pana zamku. Już w 1296 roku odnotowano w nim osiem rodzin. Umowa o pokój zamkowy z 1441 roku wymienia dziesięciu braci i kuzynów z pięciu domów, każdy z własnym mieszkaniem. Taką warownię wspólnie zamieszkiwaną i zarządzaną przez spokrewnione linie nazywa się Ganerbenburg.

Za przejściem otwiera się widok na dziedziniec, kaplicę i pozostałości budynków mieszkalnych. Stołp miał niemal kwadratowy rzut, a jego boki liczyły około dziesięciu metrów. W jego zachowanych murach widać kwadry bossowane i fragmenty wątku jodełkowego. Ta romańska masa styka się tu z obroną rodem z epoki prochu. Ruina musiała jednak walczyć także z własnym podłożem. Piaskowiec wzgórza zsuwa się powoli po glinie i marglu, więc mury kilkakrotnie runęły. Pod koniec XX wieku rozpoczęto poważne prace zabezpieczające, a na początku XXI wieku otwarto edukacyjną ścieżkę wokół ruin. Obie wieże nie zatrzymują już armii, ale ty, gdy je mijasz, kroczysz śladem żołnierzy, szlachty i służby.