Römische Bäder

Römische Bäder otwierają trasę po Zurychu i wprowadzają w historię rzymskich łaźni publicznych. Łaźnie rozpowszechniły się w cesarstwie rzymskim od II wieku p.n.e.

Te kompleksy służyły higienie, odpoczynkowi oraz rozmowom o polityce, interesach i najnowszych wiadomościach z codziennego życia. Rzymskie termy łączyły ludzi z różnych warstw społecznych. Typowy układ prowadził od szatni przez zimne, ciepłe i gorące pomieszczenie. Frigidarium służyło zimnej kąpieli, a tepidarium ciepłej. Caldarium zapewniało gorącą kąpiel. System hypocaustum ogrzewał podłogi i ściany gorącym powietrzem prowadzonym z pieców przez puste przestrzenie. Budowniczowie podnosili podłogi na małych filarach, aby powietrze krążyło pod nimi.

Wnętrza zdobiły freski, marmur, kopuły, duże okna i szklane mozaiki, które wpuszczały światło oraz ciepło. Łaźnie obejmowały czasem biblioteki, tawerny, obiekty sportowe i teatry. Szwajcarski przykład z Iuliomagus koło Schleitheim pochodzi z okresu od I do III wieku naszej ery. Nowoczesny budynek muzealny chroni odkryte ruiny kompleksu kąpielowego. Modele i wizualizacje pokazują odwiedzającym układ oraz funkcje dawnego kąpieliska.