Optimistorkestern

Na szwedzkiej ulicy Södergatan zatrzymuje cię piątka figur z brązu, zamrożona w połowie radosnego pochodu: czterech muzyków i dyrygent. Optimistorkestern zachowuje ludzką skalę: gesty są na tyle powiększone, że odczytasz je z kilku kroków. Podniesiona ręka dyrygenta zapowiada niewidzialną fanfarę, kołnierze łopoczą na wietrze, a kolana są ugięte jak w marszu. Słońce wydobywa z metalu ciepłe refleksy, a w pochmurne dni cała orkiestra gra jasny, psotny kontrapunkt dla szarej nawierzchni.

Yngve Lundell stworzył tę orkiestrę w 1985 roku, gdy miasto zamieniło Södergatan w deptak. Chciał dać publiczny znak codziennej nadziei: optymizm, na który natykasz się podczas zakupów albo w drodze do domu. Jeszcze sto lat temu turkotały tędy wozy i karety, dziś przeważają tu stopy i rowery. Miasto wybrało wtedy ludzi i przypadkowe spotkania zamiast silników i pośpiechu. Od bremeńskich muzykantów artysta przejął bajkową pewność siebie i zamienił ją w miejski dowcip. Przechodnie robią zdjęcia, dzieci naśladują marsz, muzycy uliczni ustawiają się w pobliżu, a sezonowe ozdoby czasem wieńczą główki całej grupy.

Przyjrzyj się pałce dyrygenta i nachyleniu każdej głowy: Lundell utrwalił moment oczekiwania, pauzę przed pierwszym dźwiękiem. Zostań w tej pauzie na jeden oddech i zauważ, jak niewielka rzeźba zmienia nastrój całej ulicy.