Optimistorkestern

Optimistorkestern, İsveç'te Södergatan'ın yaya akışının ortasında yürüyüşe hazır beş bronz figürden oluşuyor: dört müzisyen ve bir orkestra şefi. Boyutlar insan ölçüsünde: el boyu jestler, birkaç adım öteden bile okunuyor. Bronz işçiliği neşeli paltoları, bükülmüş dizleri, rüzgarla savrulan yakaları gösteriyor. Şefin kolu görünmez bir fanfarı başlatacakmış gibi havada bekliyor. Işık ve gölge tüm gün metalin yüzünde oynuyor. Bulutlu bir günde küçük topluluk kaldırımın griliğine parlak, neredeyse yaramaz bir karşıt oluşturuyor.

Yngve Lundell bu beşliyi 1985'te, cadde yayalara açıldığında yarattı. Amaç günlük hayata karışan bir iyimserlikti: alışverişe ya da eve giderken çarpabileceğiniz bir neşe. Lundell burada Bremen Mızıkacıları masalına göz kırpıyor: yol boyunca yürümeyi bırakmayan hayvan müzisyenlerin güveni, küçülmeyen bir şehir esprisine dönüşüyor. Heykelin yanından geçenler duruyor, gülüyor, poz veriyor, fotoğraf çektiriyor. Çocuklar marş adımlarını taklit ediyor, bazı sokak çalgıcıları yanı başında sahne kuruyor, sezonun süsleri de arada figürlerin başlarını taçlandırıyor.

Yüz yıl önce bu caddede araba ve fayton tekerlekleri tıkırdıyordu. Bugün trafiği ayaklar ve bisikletler oluşturuyor, temposu yumuşak ve yavaş. Bu küçük orkestra şehrin kararını hatırlatıyor: sokağı motorlardan çok ayaklara ve tesadüfi karşılaşmalara bırakmak. Ayrılmadan önce dirijörün çubuğuna ve her başın hafif eğimine bakın: müziğin henüz başlamadığı o bekleyiş metalde donup kalmış. Bir nefeslik duraklamada orkestranın yanında kalın: küçük bir eserin bütün bir sokağın havasını değiştirdiğini hissedersiniz.