Palau Episcopal

Palau Episcopal to rezydencja biskupów, stojąca tuż przy katedrze w Barcelonie. Budynek rozciąga się od Carrer del Bisbe aż po Plaça Nova i podlega ochronie jako lokalne dziedzictwo kultury. W skrzydle południowo-wschodnim roztacza się galeria z XII wieku: trzy arkady na kolumnach z rzeźbionymi kapitelami, pod gzymsami zdobionymi rombami.

Historia pałacu zaczyna się od transakcji z 1078 roku: biskup Umbert de Cervelló kupił działkę od Arnau Gontari i jego żony Narbony. Pierwsza pisemna wzmianka pada w bulli papieskiej z 1176 roku, która opisuje gmach z wieżami obok Palau Reial Major. W połowie XIII stulecia rozbudował go biskup Arnau de Gurb. Kaplicę wzniesiono między 1253 a 1257 rokiem, po wykupieniu i wyburzeniu dwóch domów. Od strony Carrer del Bisbe widnieje główny portal, flankowany parami kolumn jońskich, z kamiennym herbem biskupa Josep Climenta i datą 1769. W 1782 roku biskup Gabino de Valladares dokupił trzy domy i wzniósł neoklasycystyczne skrzydło zwrócone ku Plaça Nova. Ostatnią wielką przebudowę, między 1900 a 1928 rokiem, poprowadził Enric Sagnier. W jej trakcie powstała fasada przy Plaça Garriga Bachs, pokryta płaskorzeźbami. W 1936 roku gmach stał się pierwszą tymczasową siedzibą Archiwum Narodowego Katalonii.

Pod dziedzińcem skrywa się przeszłość starsza niż same mury pałacu. Podczas prac budowlanych archeolodzy odsłonili tam rzymską wieżę, nazwaną Torre Romana 78, i pozostałości dwóch pokoi starożytnej domus. Najstarsze warstwy sięgają schyłku I wieku, a najnowsze kończą się w XIX stuleciu. Na posadzce południowego pokoju przetrwał fragment mozaiki o geometrycznym wzorze z niebieskiego łupku i białego wapienia, uzupełnionym kilkoma czerwonymi kostkami.