Palau Episcopal

Palau Episcopal staat direct naast de kathedraal van Barcelona. Van de Carrer del Bisbe tot aan de Plaça Nova beslaat het paleis flink wat grond. Het gebouw geniet bescherming als lokaal cultureel erfgoed. Als eerste nieuwe bisschopsresidentie binnen de stadsmuren dankt het zijn veiligheid aan de Romeinse muur.

In 1078 kocht bisschop Umbert de Cervelló het terrein van Arnau Gontari en zijn vrouw Narbona. Een pauselijke bul noemt het gebouw in 1176 voor het eerst, met torens en naast het Palau Reial Major. Tegen die Romeinse muur uit de vierde eeuw verrees aan het eind van de twaalfde eeuw een vleugel met spitsboogvensters. In de zuidoostvleugel zie je een galerij van drie grote bogen op zuilen met versierde kapitellen. Rechthoekige pijlers staan ernaast en de cornices erboven tonen ruitvormige sierlijsten. De grote boog in de noordwestvleugel overbrugt vijftien meter tussen de Decumana-toren en de aangrenzende toren. Een brug uit 1614 verbindt de Decumana-poort met de aartsdiakenpoort en draagt bogen op twee niveaus. De bovenste bogenrij telt vijf ronde vensters tussen slanke dorische zuilen.

De voorgevel aan de Carrer del Bisbe ontstond tussen 1766 en 1775 onder bisschop Josep Climent. Boven de entree, tussen ionische zuilen, prijkt een stenen wapenschild met het jaartal 1769. Tussen 1900 en 1928 leidde Enric Sagnier een grote verbouwing, die het paleis een reliëfgevel aan de Plaça Garriga Bachs gaf. In 1936 kreeg het Nationaal Archief van Catalonië hier zijn eerste voorlopige hoofdkwartier. In de binnenhof vonden archeologen de Torre Romana 78 en resten van een Romeins huis met twee vertrekken. Op de vloer van de zuidelijke kamer bleef een mozaïekfragment bewaard: blauwe lei, witte kalksteen en rode tussenzetsels vormen een geometrisch patroon. Van 1769 boven de entree tot de eerste eeuw onder de binnenhof reikt de geschiedenis van deze plek.