Begijnhof

Het Begijnhof is een middeleeuwse binnenplaats in Amsterdam, verscholen binnen de Singel en ongeveer een meter lager dan de oude binnenstad. Het is de enige binnenplaats in Amsterdam die in de middeleeuwen werd gesticht. Archieven vermelden hier al in 1346 begijnen, terwijl de binnenplaats zelf in 1389 voor het eerst verschijnt. Oorspronkelijk lag het terrein volledig door water omringd, met één ingang aan de Begijnensteeg. Een brug overspande daar de Begijnensloot, waarna in de negentiende eeuw een tweede toegang aan het Spui ontstond.

Ongehuwde religieuze vrouwen vormden hier een gemeenschap met geloften van kuisheid, dagelijkse missen en de vrijheid om te vertrekken. De 47 herenhuizen tonen gevels uit de zeventiende en achttiende eeuw, terwijl achttien gebouwen een gotische houten constructie bewaren. Het Houten Huys op nummer 34 dateert van ongeveer 1420. Daarmee behoort het tot de twee overgebleven houten huizen in het centrum, nadat houtbouw in 1521 werd verboden. De Engelse Hervormde Kerk behield haar middeleeuwse toren en bevat kanselpanelen die Piet Mondriaan ontwierp. In 1671 maakten katholieken twee woningen tot een verborgen kerk voor Johannes en Ursula. Een vaste herinnering blijft het verhaal van Cornelia Arens, wier kist volgens de legende steeds terugkeerde naar de goot.