Chapelle Notre-Dame de Bon-Voyage

Chapelle Notre-Dame de Bon-Voyage stoi w Nicei, przy dawnym trakcie biegnącym doliną rzeki Paillon. Barokową postać kaplica zyskała w 1727 roku, a w murach, zwłaszcza przy oknach, widać fragmenty starszej budowli z siedemnastego stulecia. Na obrzeżach miast i wsi stawiano wówczas kaplice Marii Panny tam, gdzie podróżny pierwszy albo ostatni raz widział główny kościół. Stąd właśnie wędrowcy patrzyli jeszcze raz na kościół Sainte-Réparate, zanim ruszali w dalszą trasę.

Przez te okolice wiódł dawny szlak solny, a później strada reale, jedna z ważniejszych dróg handlowych osiemnastego stulecia. Co roku przechodziło tędy ponad trzydzieści tysięcy mułów. Podróżni zatrzymywali się tu po raz ostatni, by powierzyć Matce Bożej niebezpieczną drogę do Turynu. Turyn był wówczas stolicą państw sabaudzkich, do których należała także Nicea. Trasa wiła się doliną Paillonu, prowadziła przez przełęcze i kolejne doliny aż po Piemont. Nie każdemu wędrowcowi udawało się dotrzeć do celu. Miejscowi konsulowie odprowadzali tu nawet książąt Sabaudii, gdy ci wracali do stolicy.

Restauracja przywróciła świątyni wygląd z czasów powstania, a nad pracami czuwał architekt zajmujący się zabytkami, Antoine Grisi. Terakotowa posadzka powiela płytki odnalezione pod warstwą z lat trzydziestych XX wieku, a dach otrzymał nowe drewniane wiązanie i zaokrąglone dachówki. Wnętrze wykończono wapnem, ołtarz odzyskał barokowy charakter, a sklepienie zrekonstruowano. Podwójne dębowe drzwi wykonał specjalnie dla niej stolarz z Tende, a żelazny krzyż i figurę Marii na fasadzie podarował miejscowy kowal. Przy bocznej ścianie stoi kamień graniczny, kiedyś oddzielający Èze od miasta. Obok widać pozostałości Canal des Moulins, kanału rolniczego zapisanego w księgach gruntowych z początku dziewiętnastego wieku. Brązowy dzwon o sześciu uchwytach wybija każdą pełną godzinę. Na jednym boku widnieje wizerunek Marii Panny, na drugim herb miasta.