Kronprinzenpalais

Kronprinzenpalais to dawna królewsko-pruska rezydencja w historycznym centrum Berlina. Pierwszą wersję budynku wzniesiono w 1663 roku. Pierwotną formę pałacu zaprojektował architekt Johann Arnold Nering. W 1732 roku Philipp Gerlach przebudował go w stylu barokowym dla następcy tronu. Rok 1857 przyniósł neoklasycystyczną przebudowę przeprowadzoną przez Heinricha Stracka. Strack dodał korynckie kolumny oraz trzecie piętro, które współtworzą obecny wygląd budynku. Pałac przez lata zmieniał swoje funkcje i znaczenie. Od 1919 do 1937 roku mieściła się tutaj kolekcja sztuki nowoczesnej Galerii Narodowej. Prezentowano w niej dzieła Cézanne’a i Van Gogha. W okresie nazistowskim wiele tych prac usunięto albo zniszczono. II wojna światowa przyniosła budynkowi poważne zniszczenia. Richard Paulick odbudował pałac w latach 1968–1970. Związki Kronprinzenpalais z sąsiednim Kronprinzessinnenpalais podkreślają jego miejsce w architekturze Berlina. Kronprinzessinnenpalais zaprojektował Karl Friedrich Schinkel. W 1990 roku podpisano tutaj traktat o zjednoczeniu Niemiec, a budynek służy także jako miejsce wydarzeń i wystaw kulturalnych.