Kronprinzenpalais

Het Kronprinzenpalais staat in het historische centrum van Berlijn als voormalige koninklijk-Pruisische residentie. De eerste bouw van het paleis dateert uit 1663. Johann Arnold Nering ontwierp het oorspronkelijke gebouw, dat Philipp Gerlach in 1732 barok liet verbouwen. Deze verbouwing maakte het geschikt als residentie voor de kroonprins. Heinrich Strack vernieuwde het paleis in 1857 met neoklassieke vormen, Korinthische zuilen en een derde verdieping. Daardoor kreeg het gebouw zijn huidige uiterlijk. Van 1919 tot 1937 huisvestte het de collectie moderne kunst van de Nationalgalerie. Daar waren werken van Cézanne en Van Gogh te zien. Het naziregime verwijderde of vernietigde veel van deze kunstwerken. De Tweede Wereldoorlog beschadigde het paleis zwaar, waarna Richard Paulick het tussen 1968 en 1970 herbouwde. In 1990 werd hier het Verdrag inzake de Duitse hereniging ondertekend. Het Kronprinzenpalais wordt gebruikt voor evenementen en tentoonstellingen. De combinatie van Korinthische zuilen en een derde verdieping benadrukt de neoklassieke herinrichting. De relatie met het Kronprinzessinnenpalais verbindt het gebouw met de architectuurgeschiedenis van Berlijn.