Stephanskloster

Hoog boven Heidelberg ligt het Stephanskloster op de Michelsberg, ongeveer 375 meter boven zeeniveau. Van de kloostergebouwen resteren alleen fundamenten, samen met een kopie van een middeleeuwse grafplaat. In de kloostertijd hakken bouw en verwarming de top kaal, zodat de monniken elke beweging in de Neckarvallei zien.

Rond 1090 bouwt Arnold, een pas ingetreden benedictijn, een kluis met kapel op de voorste top van de Aberinsberg. Zo ontstaat hier de tweede vestiging van de abdij Lorsch, vlak naast het Michaelsklooster. Arnolds cel trekt de aandacht van Zundebold, proost van dat buurklooster, en met toestemming van de abdij verrijzen in 1094 nieuwe gebouwen. De voornaamste geldschieter is een kruisvaarder uit Handschuhsheim, wiens weduwe Hazecha later in het westen van de kerk haar graf vindt. In de twaalfde eeuw krijgt het complex een kloosterkerk in gotische stijl. De conventsgebouwen ten zuiden ervan dateren pas uit de veertiende of vroege vijftiende eeuw. Verslapt de tucht, dan nemen halverwege de dertiende eeuw strengere premonstratenzers uit Allerheiligen in het Zwarte Woud het roer over. Ook de oude cisterne Heidenloch ondergaat een restauratie, en St. Stephan krijgt een eigen district met economische zelfstandigheid. Na de Reformatie komt in de zestiende eeuw een einde aan het klooster. In 1589 wijst de Universiteit van Heidelberg, inmiddels erfgenaam, het terrein aan de burgers toe als steengroeve. Stenen uit de ruïne belanden eind negentiende eeuw in de uitkijktoren op het kasteel en elders in de Neckarvallei.

De heuvel zelf draagt sporen uit het Neolithicum, de Keltische tijd en de middeleeuwen. De grafplaat van Hazecha draagt een Latijnse tekst, met haar naam als vrouw van Rickfried en haar wens hier te rusten. Ze schenkt een kwart van haar bezit aan het klooster, opdat wie er woont haar gedenkt en zij het eeuwige leven vindt.