Campo Santa Margherita

Campo Santa Margherita, Venedik'in Dorsoduro semtinde uzanan geniş bir şehir meydanıdır. Yaklaşık sekiz bin metrekarelik bu uzun, neredeyse dikdörtgen alanı on dördüncü ve on beşinci yüzyıllardan kalma binalar çevreler. Cephelerin arkasında özel konutlar, restoranlar, barlar ve dükkânlar yan yana dizilir. Bu genişlik tesadüf değil: hijyen gerekçesiyle kurutulan iki kanal, bugün Rio Terà de la Scoassera ve Rio Terà Canal adıyla yürüyüş alanına dönüştü. Sabah erken gelirsen çocukları oynarken, yaşlı komşuları banklarda bulursun. Küçük pazar tezgâhlarında çiçek, meyve ve ara sıra balık satılır.

Bir tarafında yükselen Santa Margherita kilisesi meydana adını verir. Kilise 1810'da kapatıldı ve o günden beri önce sinema, sonra Ca' Foscari Üniversitesinin konferans salonu olarak iş gördü. Cephesindeki ejderha motifi azize Margareta efsanesini anlatır: canavar azizeyi yutar, o haç işareti çizer ve ejderha patlar. Bugün kesik duran çan kulesi zamanında tütün fabrikası, mermer deposu, hatta bir heykeltıraşın atölyesi olarak kullanıldı. On sekizinci yüzyıldan kalma küçük taş kiosk ise meydanın balık pazarı günlerini hatırlatır: taşına işlenen rakamlar satılan balıkların asgari boylarını gösterir. On dokuzuncu yüzyıldan itibaren burası sol hareketlerin merkezi oldu. İtalyan Sosyalist Partisi'nin yerel karargâhı ve halk evi anlamına gelen Casa del Popolo bu meydanda yer aldı. 1913-1914 yılları arasında Osteria da Capon'da toplanan sosyalistler şakayla "Santa Margherita Cumhuriyeti" ilan etti ve balıkçılara, liman işçilerine hayali hükümet görevleri dağıttı. Bu dönem faşizmin yükselişiyle sona erdi: Ekim 1922'de faşistler Casa del Popolo'ya saldırdı.

Birkaç sokak ötedeki Santa Maria dei Carmini kilisesi gotik yan kapısındaki Bizans kabartmalarıyla dikkat çeker. Yanı başındaki Scuola Grande dei Carmini, Venedik'in tarihi kardeşlik kurumlarından biridir. Meydanı Campo San Barnaba'ya bağlayan Ponte dei Pugni ise daha sert bir hikâye taşır: rakip gruplar köprüde yumruklaşır, kanala düşen taraf yenilmiş sayılırdı. Bugün aynı köprüden dönüp aperitif masasına oturan kalabalıkta öğrenciler, Venedikliler ve gezginler bir aradadır.