Ponte Scaligero

Ponte Scaligero shtrihet mbi lumin Adige në zemër të Veronës dhe lidh kështjellën Castelvecchio me bregun tjetër. Kjo urë e fortifikuar u ngrit midis 1354 dhe 1356, nën sundimin e Cangrande II della Scala. Qëllimi ishte praktik: sundimtari donte një rrugë ikjeje të sigurt, në rast se qytetarët do t'i bënin krye. Prandaj hyrja kryhej, në fillim, vetëm nga oborri i brendshëm i kështjellës. Pas 1870-ës, me hapjen e një harku afër kullës së orës, kalimi u bë publik.

Tri harqe e mbajnë mbi ujë, secili pak më i shkurtër sa më largohet nga muret e saj. Më i madhi arrin gati 50 metra, spanja më e gjatë e botës atëherë. Dy të tjerët masin 29 dhe 24 metra, në një gjatësi gjithsej 120 metra. Tullat e kuqe mbulojnë pjesët e sipërme, tipike për epokën skaligere, dhe mermeri i bardhë mban bazamentet. Kullat pesëkëndëshe mbrojnë të dyja skajet, dhe krenelët e stilit gibelini përfundojnë si bisht grifshë. Kur niveli i lumit zbret, syri kap kapitele korintike dhe një gur varri romak afër hyrjes, përballë arsenalit austriak. Drita e hijes luajnë mbi merlonet, midis tullës së kuqe dhe gurit të bardhë. Ajo mbetet një shembull i inxhinierisë ushtarake mesjetare, një nga më të shquarit e kohës.

Trupat franceze shembën kullën e bregut të majtë në fund të shekullit të 18-të. Më 24 prill 1945 trupat gjermane në tërheqje e hodhën plotësisht në erë, bashkë me Ponte Pietra. Midis 1949 dhe 1951 arkitekti Libero Cecchini e ngriti përsëri, duke përdorur sa më shumë material origjinal. Legjenda flet për një shpatë të Shën Mërtirit që Cangrande ia dhuroi si shpërblim ndërtuesit Guglielmo Bevilacqua. Kompleksi pret brenda një muze të tërë, dhe kalimi mbetet i qashtshëm edhe me karrocë. Dhe një pjesë e atij materiali, sot nën këmbët tuaja, erdhi nga shtrati i Adiges.