Ponte Scaligero

In Verona overspant de versterkte Ponte Scaligero de Adige, direct naast het kasteel Castelvecchio. De bovenbouw staat in rode baksteen, kenmerkend voor de Scaliger-tijd, terwijl de onderste delen in wit marmer zijn opgetrokken. Zwaluwstaartvormige kantelen, de zogenaamde Ghibellijnse stijl, bekronen het geheel, en aan beide oevers staan vijfhoekige torens. De oversteek hoort bij het kasteelcomplex met zijn museum en is rolstoeltoegankelijk.

Cangrande II della Scala liet de brug tussen 1354 en 1356 bouwen, en het motief was zuiver praktisch. Hij wilde een veilige vluchtroute uit zijn kasteel, voor het geval de Veronezen in opstand zouden komen. Daarom bereikte je de brug oorspronkelijk alleen via de binnenplaats. De drie bogen worden vanaf de kasteelzijde telkens iets korter. De grootste meet bijna vijftig meter, de andere twee ongeveer negenentwintig en vierentwintig. Bij de oplevering was die langste boog de grootste brugoverspanning ter wereld. Van oever tot oever is het zo'n honderdtwintig meter. Bij laagwater zie je romeinse stenen tevoorschijn komen in het metselwerk, zoals korintische kapitelen. Een romeinse grafsteen zit verwerkt bij de ingang, tegenover het oude Oostenrijkse arsenaal.

Nog eeuwenlang bleef de oversteek militair terrein, ook onder Oostenrijks bewind. Pas rond 1870 kregen gewone burgers toegang, via een nieuwe boog bij de klokkentoren. Eind achttiende eeuw haalden Franse troepen de toren op de linkeroever neer. En op 24 april 1945 bliezen terugtrekkende Duitse soldaten de hele brug op, samen met de Ponte Pietra. Tussen 1949 en 1951 bouwde architect Libero Cecchini de brug weer op, met zoveel mogelijk oorspronkelijke stenen uit de rivierbedding. Alleen die toren bleef bij de wederopbouw onhersteld. Bouwmeester Guglielmo Bevilacqua zou van Cangrande als beloning het zwaard van Sint-Maarten hebben gekregen. Volgens een tweede verhaal verscheen hij te paard bij de inwijding, klaar om weg te rijden mocht zijn werk instorten.