St. Leonhard

St. Leonhard to niewielka kaplica szpitalna o spokojnym, kameralnym wnętrzu. Barokowa sala ma prostokątne prezbiterium cofnięte w bryłę szpitala, niemal ukryte przed wzrokiem. Nawa zachowuje starsze proporcje, a prezbiterium otwiera się arkadami o pełnym łuku. Taki kontrast łączy intymną przestrzeń nawy z klasycznym spokojem części szpitalnej. Pierwsza wzmianka o kaplicy pochodzi z 1426 roku. Prawdopodobnie już około 1500 roku służyła jako kaplica dla trędowatych. W 1722 roku wnętrze otrzymało barokowe stiuki i freski. Obraz ołtarza głównego Franza Martina Kuena przedstawia świętego Leonharda wśród chorych, pielgrzymów i zwierząt. Pod emporą zachowała się odrestaurowana Madonna z Dzieciątkiem, datowana na około 1730 rok. Podczas rozbudowy szpitala powstało nowe prezbiterium późnoklasycystyczne, a dawną wieżę zastąpił mały dachowy sygnaturkowy. W sygnaturce wiszą dwa barokowe dzwony, które dopełniają skromną sylwetkę kaplicy. Pod koniec XX wieku budynek przeszedł gruntowną restaurację, a w 2000 roku otrzymał organy. Od Adwentu do święta Matki Boskiej Gromnicznej wnętrze wypełnia duża szopka bożonarodzeniowa.