Chiesa di Santa Maria dei Miracoli

Chiesa di Santa Maria dei Miracoli stoi w weneckiej dzielnicy Cannaregio, wciśnięta między kanał a ulicę, niemal jakby wynurzała się z wody. Zbudowano ją w latach od 1481 do 1489, by dać godne schronienie cudownemu wizerunkowi Madonny. Według opowieści obraz zaczął płakać, gdy wystawiono go na wolne powietrze, i przyciągnął powszechną uwagę. Na budowę zbierano datki publicznie, a projekt powierzono Pietrowi Lombardo. Barwny marmur pokrywa całą budowlę, w środku i na zewnątrz, co w Wenecji należy do rzadkości. Niewielka bryła tak gęsto oprawiona w kamień wygląda niczym szkatuła.

Świątynia należy do wczesnego weneckiego renesansu: zamiast dramatycznych form gotyku stawia na skalę bliską człowiekowi. Elewację zdobi pozorna kolumnada z płaskich pilastrów, a nad nią półkolisty fronton z trzema posągami: Bóg Ojciec pośrodku, dwa anioły po bokach. Okrągłe okna odsyłają do kościołów, które Donato Bramante projektował w Mediolanie. Marmur ma też własną historię: część płyt pochodzi z resztek po budowie San Marco, inne przywieziono niegdyś aż z Egiptu i Syrii. Przyjrzyj się detalom: Tullio Lombardo, syn architekta, wyciął woluty, łuski ryb, a nawet anioły i syreny. W środku czeka jedna nawa pod szerokim sklepieniem kolebkowym oraz sufit z 52 drewnianych kasetonów. Na każdym widnieje święty albo prorok, a za malowidła odpowiadają Vincenzo dalle Destre i Lattanzio da Rimini. Freski z sybilami, antycznymi prorokiniami, odkryto na nowo na polach między łukami sklepienia.

Kamień bywa jednak kapryśny: pod koniec XX wieku marmur tak nasiąkł solą, że groził pęknięciem. Za całą operację odpowiadała organizacja Save Venice Inc. Restauracja, trwająca od 1990 do 1997 roku, wymagała zdjęcia całej okładziny i wyczyszczenia jej w kadziach z wodą destylowaną. Dopiero po tych zabiegach płyty wróciły na ściany. Odnowiono przy tym sufit, drzwi, posągi z brązu i drewnianą deskę z wizerunkiem Madonny, od której wszystko się zaczęło. Gdy będziesz obok, poszukaj przy wejściu dwóch okrągłych reliefów: święty Franciszek na jednym, święta Klara z miniaturowym modelem świątyni na drugim.