Église Saint-Pierre de Montrouge

Église Saint-Pierre de Montrouge stoi na trójkątnej działce w kwartale Petit-Montrouge, w czternastej dzielnicy Paryża. U zbiegu Avenue du Maine i Avenue du Général-Leclerc dzwonnica zwraca się ku placowi Victor-et-Hélène-Basch, centralnemu punktowi okolicy. Kościół powstał w 1863 roku podczas wielkiej przebudowy Paryża, którą zainicjował Napoleon III, a poprowadził baron Haussmann. Autorem projektu był Émile Vaudremer, architekt czerpiący z wzorców wczesnochrześcijańskich bazylik i romańskich świątyń.

Gdy Prusacy oblegali miasto w latach 1870 i 1871, mieścił się tu szpital. Komuna Paryska zamknęła świątynię i urządziła w niej klub robotniczy. Neoklasycystyczny portal z zaokrąglonym łukiem prowadzi cię do wnętrza o układzie bazylikowym. Arkady wsparte na kolumnach z kapitelami korynckimi rozdzielają nawę główną i nawy boczne. Wschodnią część wyróżnia obszerny transept z niewielkimi kaplicami po bokach.

Wnętrze zdobią obrazy, freski i rzeźby paryskich artystów tamtej epoki, ufundowane przez cesarza Ludwika Napoleona. W transepcie stoją posągi świętych: Ludwika, Joanny d'Arc, Dionizego i Genowefy. Organy główne zbudował w 1868 roku Barker, a mniejszy instrument stoi w chórze. Od 1982 roku figuruje jako zabytek, dostępny też dla osób na wózkach. Najdłużej jednak w pamięci zostaje światło: geometryczne witraże grisaille autorstwa pracowni Gsell i Laurent rozlewają po nawach miękką, szarą poświatę.