Église Saint-Pierre de Montrouge

In Petit-Montrouge, in het veertiende arrondissement van Parijs, staat de Église Saint-Pierre de Montrouge. De rooms-katholieke parochiekerk neemt er een driehoekig perceel in, tussen de Avenue du Maine en de Avenue du Général-Leclerc. In 1863 verrees ze tijdens de grote vernieuwing van Parijs, opgezet door Napoleon III en baron Haussmann. Architect Émile Vaudremer liet zich leiden door vroegchristelijke basilieken en romaanse kerken. De klokkentoren kijkt uit op het plein Place Victor-et-Hélène-Basch.

Aan de voorzijde wacht een neoclassicistisch portaal met rondboog, bekroond door de klokkentoren. Binnen volgt een basilicaplan: een middenschip en zijbeuken, gescheiden door zuilenarcades met korinthische kapitelen. Het oostelijke deel pakt rijker uit: een groot transept, kleine kapellen ernaast en een lengteas die doorloopt tot een extra kapel. Een fors ciborium op zuilen draagt bovenin een lantaarn. Schilderijen, fresco's en sculpturen van Parijse kunstenaars vullen het interieur, bekostigd door keizer Louis-Napoleon. In het transept staan heiligenbeelden van Saint Louis, Jeanne d'Arc, Saint Denis en Saint Geneviève. De glasramen kwamen uit het atelier van Gsell en Laurent: geometrische patronen in grisaille die het daglicht doorlaten. Barker bouwde het hoofdorgel in 1868, en het kreeg daarna meerdere aanpassingen. Daarnaast staat in het koor nog een kleiner orgel.

Tijdens het beleg van Parijs deed het gebouw dienst als hospitaal en weerstond het de Pruisische bombardementen van 1870 en 1871. Onder de Commune van Parijs bleef de kerk gesloten en trok er een arbeidersclub in. Ze geniet sinds 1982 bescherming als historisch monument van Parijs en is rolstoeltoegankelijk. Wie het plein oploopt, ziet in de rondboog van het portaal de vroege christelijke bouwkunst die Vaudremer als voorbeeld nam.