Splitterschutzzelle

Splitterschutzzelle to cylindryczna konstrukcja żelbetowa, zachowana jako konkretny ślad niemieckiej architektury wojennej. Tę formę opracowano przed drugą wojną światową. Jej zadaniem była ochrona przed odłamkami bomb oraz ogniem lekkiej broni, nie przed bezpośrednim trafieniem. Zapewniała więc ochronę o ograniczonym zakresie. Pierwsze wersje wykonywano z metalu, lecz później beton wyparł go z powodu niedoboru materiałów i potrzeby większej odporności. W produkcji uczestniczyły między innymi firmy DYWIDAG i Leonhard Moll Betonwerke.

Korpus otrzymywał dach kopułowy, stożkowy albo płaski, a wejście miało niewielki otwór. Szczeliny obserwacyjne zapewniały widok wokół obiektu. Fundamenty, nasypy ziemne i dodatkowe mury pomagały chronić konstrukcję przed przewróceniem przez falę wybuchu. Stawiano ją przy fabrykach, obiektach kolejowych i na otwartych terenach. Takie rozmieszczenie odpowiadało miejscom, gdzie większy schron pozostawał poza zasięgiem. Obiekt mógł osłaniać niewielką liczbę osób. Służył także jako punkt obserwacyjny w fabryce, a pod koniec wojny jako prowizoryczne stanowisko karabinu maszynowego. Splitterschutzzelle łączy beton, funkcję ochronną i wojenną historię miejsca.