St. Laurentius

St. Laurentius to kościół w Lipsku, którego historia sięga kaplicy podniesionej do rangi parafii w 1397 roku. Najstarszą zachowaną część tworzy dolna kondygnacja wieży chórowej z piętnastowiecznym gwiaździstym sklepieniem. Ośmioboczna górna część wieży oraz barokowa kopuła powstały w 1689 roku, a nawę przebudowywano w XIX wieku. Dzisiejszą bryłę uzupełniają poligonalna apsyda, zakrystia i zachodnia dobudówka z dwiema klatkami schodowymi. Wnętrze wyróżnia skrzydłowy ołtarz z początku XVI wieku, zawierający siedem rzeźbionych postaci świętych. Predella ołtarza pokazuje chustę świętej Weroniki, natomiast dwa witraże chóru zaprojektowała Paula Jordan. Organy firmy Jehmlich z Drezna pochodzą z 1897 roku i mają dziewiętnaście głosów, dwa manuały oraz pedał. Trzy dzwony noszą imiona Maryi, Katarzyny i Zuzanny. Na zewnętrznych ścianach zachowały się osiemnastowieczne nagrobki, które wcześniej znajdowały się na przykościelnym cmentarzu. Kościół łączy funkcję świątyni i dawnego sierocińca. Parafia organizuje msze po niemiecku i ukraińsku, a także spotkania grup, chórów oraz inicjatyw społecznych. St. Laurentius pozostaje miejscem modlitwy, muzyki, edukacji i życia wspólnoty w Lipsku.