St. Laurentius

St. Laurentius in Leipzig is een kerk met een geschiedenis die teruggaat tot het einde van de veertiende eeuw. De kapel werd in 1397 tot parochiekerk verheven en aan Laurentius gewijd. Het oudste bewaarde bouwdeel is het onderste gedeelte van de koortoren met een vijftiende-eeuws sterribgewelf. De achthoekige toren met barokke kap dateert uit 1689. In de negentiende eeuw kreeg het schip nieuwe verbouwingen, een veelhoekige apsis en een sacristie aan de zuidzijde. Rond 1900 ontstonden bovendien een vlak tongewelf, een westelijke uitbreiding en twee veelhoekige traptorens. Het interieur wordt beheerst door een vroegzestiende-eeuws vleugelaltaar met gesneden heiligenfiguren. De predella toont het zweetdoek van Veronica. De koorramen van Paula Jordan werden in 1949 geplaatst en geven het kerkinterieur een duidelijk twintigste-eeuws accent. In de buitenmuren zijn achttiende-eeuwse grafstenen ingemetseld. De Jehmlich-orgel uit Dresden dateert uit 1897 en werd in 2002 volledig gereviseerd. St. Laurentius vormt samen met een voormalig weeshuis één architectonisch geheel en blijft verbonden met het gemeenschapsleven. De katholieke parochie organiseert er missen, koorzang, onderwijs en sociale activiteiten. Daarmee verenigt de kerk bouwkundige lagen uit Leipzigs verleden met het dagelijkse leven van de huidige geloofsgemeenschap.