Laveshaus

Laveshaus w Hanowerze powstał w latach 1822–1824 według projektu Georga Ludwiga Friedricha Lavesa. Architekt stworzył klasycystyczny dom dla siebie i swojej rodziny. Posiadłość otrzymał jako posag od ojca żony, a rodzina zajmowała trzecie piętro budynku. Niższe kondygnacje wynajmowali między innymi francuski wysłannik Louis-Henri de Roger de Cahuzac oraz Sir Hugh Halkett. Około 1855 roku Laves wzniósł mniejszy dom pracownię dla swojego syna George’a, artysty. Późniejsza rozbudowa nadała mu formę podobną do głównego domu.

W 1908 roku miasto Hanower nabyło posiadłość i urządziło w niej miejskie biuro zdrowia. Budynek przetrwał bombardowania drugiej wojny światowej bez zniszczeń. Po wojnie mieścił biuro turystyczne Hanoweru, a później przez długi czas mieszkał w nim Wilhelm Hahn junior. W 1996 roku obiekt kupiła Izba Architektów Dolnej Saksonii. Po renowacji zakończonej w 1998 roku Laveshaus stał się jej siedzibą oraz ośrodkiem kultury architektonicznej. Geometryczna bryła, boniowany parter i kolumny jońskie pokazują klasycystyczny charakter budynku. W vestibulu znajdują się marmurowe płytki posadzki i wolnostojące kolumny. Trzy płótna z końca XVII wieku przedstawiają sceny z mitologii grecko-rzymskiej.