معبدا أبو سمبل

Świątynie Abu Simbel wyrastają z pustynnego krajobrazu nad połyskującymi wodami jeziora Nasera w Egipcie. Przed fasadą siedzą cztery kolosalne posągi Ramzesa II, wyrzeźbione bezpośrednio w ścianie piaskowca. Każda figura mierzy niemal dwadzieścia metrów i spogląda na wschód, ku wschodzącemu słońcu. Przy ich nogach i między kolanami widać mniejsze postacie Nefertari, matki faraona oraz jego dzieci.

Wnętrze prowadzi przez chłodniejsze sale, których ściany pokrywają sceny bitew i ofiar sprzed ponad trzech tysięcy lat. Sanktuarium skrywa cztery siedzące bóstwa: Amona-Re, Re-Horachtego, Ptaha oraz Ramzesa II. Dwa razy w roku światło słoneczne przemierza całą świątynię i oświetla trzy postacie. Ptah pozostaje wtedy w cieniu, zgodnie z jego związkiem z ciemnością.

Współczesny wygląd tego miejsca wiąże się z wielką akcją ratunkową prowadzoną w latach sześćdziesiątych. Rosnące wody jeziora Nasera zagroziły zatopieniem kompleksu, więc rozcięto go na ponad tysiąc bloków i odbudowano wyżej. Dziś pustynny wiatr, cisza i spokojne twarze posągów przywracają przeszłość niemal namacalnie. Najdłużej zostaje widok świątyni, która zdaje się wyrastać z litej skały.