Kurpark

Het Kurpark in Stuttgart-Bad Cannstatt beslaat ongeveer vijftien hectare en is verdeeld in twee helften met elk een eigen karakter. Het Untere Kurpark is geometrisch aangelegd, met een grote grasmat die recht naar de Kursaal loopt, twee speeltuinen, een basketbalveld en fonteinen. Het Obere Kurpark erboven is natuurlijker gehouden: kronkelende paden, een weide met paviljoen en een uitkijkplatform waar je heel Stuttgart ziet liggen. Tussen beide in staat deze zaal, met erachter een biergarten, een oud muziekpaviljoen en een minigolfbaan. Een deel van de bomen stamt zelfs nog uit de negentiende eeuw.

Het park begint in 1819 met een paviljoen boven de Wilhelmsquelle, en die bron voedt nog steeds het Cannstatter Solebad. In 1821 volgde een dubbele promenade naar het Hotel Wilhelmsbad, waaruit later het Untere Kurpark ontstond. Als kuuroord beleefde Cannstatt zijn bloeitijd in de jaren 1870, al kreeg het die titel pas in 1933. Nikolaus von Thouret ontwierp het gebouw tussen de twee helften, dat in 1835 klaar was dankzij geld van koning Wilhelm I. Voor dat gebouw staat een ruiterstandbeeld ter ere van hem.

Drie stijlen lopen er door elkaar: de klassieke laan van beneden, de Engelse landschapsstijl boven en Jugendstil-elementen zoals de Juno-Brunnen. Een lindeboom met een marmeren medaillon herinnert aan de vaste bezoeker Berthold Auerbach. Er staan ook een borstbeeld van Robert Stolz en een bronzen beeld van Ingrid Seddig. De Daimlerturm kwam er in 1892 en kreeg in de jaren dertig een uitbreiding. Het park nam in 1974 de tuin van de Daimler-Villa op, en in het oude tuinhuis staat het Gottlieb-Daimler-Denkmal. De tegels op de pergola beneden maakten leerlingen van het Johannes-Kepler-Gymnasium met eigen handen.