Chiesa di San Pietro Martire

Ishulli i Muranos, i njohur për xhamin e fryer, shtrihet pak larg Venedikut. Aty Chiesa di San Pietro Martire shërben si kishë famullitare katolike. Fasada prej tulle të zhvesur ndahet në tri pjesë, me një portal të shekullit XVI dhe një rozetë të madhe mbi të. Në anën e majtë duket një portik me arkada dhe kolona të Rilindjes, si gjurmë e manastirit të dikurshëm. Brenda kisha ndjek planin e bazilikës: tri nava të ndara nga dy rreshta kolonash të mëdha, nën një tavan prej druri.

Historia fillon në vitin 1348, kur Marco Michiel porositi kishën bashkë me manastirin dominikan, atëherë të kushtuar Shën Gjon Pagëzorit. Një zjarr i madh e shkaterroi ndërtesën në 1474, dhe rindërtimi i dha formën e tanishme në 1511. Pas rënies së Republikës së Venedikut kisha u mbyll për disa vjet dhe hapi dyert përsëri në 1813. Nga shtatëmbëdhjetë kisha që numëronte ishulli në fund të shekullit XVIII kanë mbetur dy, dhe kjo është njëra. Mbi mure ngjiten vepra nga emrat më të mëdhenj të Rilindjes veneciane. Tintorettos i atribuohet Pagëzimi i Krishtit, kurse nga Giovanni Bellini vijnë palla e Barbarigos e vitit 1488 dhe një Ngjitje në qiell. Në anën e kundërt varen dy vepra të Veronezit: Shën Agata në burg dhe Shën Jeronimi në shkretëtirë. Sakristia fsheh një muze të vogël me objekte liturgjike, shumë prej të cilëve janë bërë me xhamin e famshëm të ishullit. Aty janë edhe Dossali di San Zuanne, gdhendje baroke që Pietro Morando përfundoi mes viteve 1664 dhe 1672. Tridhjetë e tre telamonë mbajnë mbi kurriz kolonat, bashkë me njëzet basorelieve me skena nga jeta e Pagëzorit.

Më 6 dhjetor banorët e Muranos takohen këtu për Shën Nikollën, mbrojtësin e mjeshtrave të xhamit. Bukëpjekësit e ishullit pjekin një bukë në formë kali me kalorës, që bekohet gjatë meshës dhe u ndahet të pranishmëve.