Église Sainte-Marie-des-Batignolles

Église Sainte-Marie-des-Batignolles stoi w siedemnastej dzielnicy Paryża, w kwartale Batignolles. Neoklasycystyczny kształt nadano świątyni w połowie XIX wieku. Fasada naśladuje grecką świątynię: trójkątny fronton podpierają cztery kolumny. Dzwonnicy brak, co odróżnia ten kościół od wielu innych świątyń.

Historia sięga początku XIX wieku, gdy okolica liczyła około sześciu tysięcy mieszkańców. Między rokiem 1826 a 1829 stanęła tu drewniana kaplica zaprojektowana przez Jacques'a Molinosa. Budowę sfinansowały darowizny króla Karola X i księżnej Angoulême. W 1830 roku, gdy król utworzył gminę Batignolles-Monceau, wydzielając ją z Clichy-la-Garenne, świątynia przyjęła wezwanie Sainte-Marie des Batignolles. Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców kościół powiększano: w 1839 roku Paul-Eugène Lequeux dodał dwie kaplice boczne. Konsekracja nastąpiła w 1841 roku: arcybiskup Denys Affre poświęcił ołtarze Matki Boskiej i świętego Wincentego a Paulo. Legenda głosi, że robotnik znalazł podczas prac fundamentowych figurkę Maryi. Bardziej prawdopodobne jest, że wezwanie wynikało z życzeń księżnej Angoulême. W czasie Komuny Paryskiej w 1871 roku kościół służył za miejsce zebrań kobiet walczących o równouprawnienie.

Kampanil, wzniesiony w 1857 roku, mieści dzwon o imieniu Etiennette. Wielkie organy pochodzą z 1923 roku, a ich naprawy przeprowadzono w 1947 oraz w 1994. Kościół pojawia się także w noweli Josepha Rotha „Legenda świętego pijaka", wydanej w 1939 roku. Od 12 grudnia 1975 roku budowla figuruje w rejestrze zabytków.