Providenzkirche

Providenzkirche stoi na terenie dawnych ogrodów elektorskich w heidelberskiej starówce. Jej nazwa pochodzi od łacińskiego motta „Dominus providebit”. Projekt Theodora Rebera wyznaczył kształt kościoła wzniesionego dla luterańskiej wspólnoty w latach 1659–1661. W 1693 roku świątynia została całkowicie zniszczona podczas wojny o sukcesję palatynacką. Johann Jakob Rischer kierował odbudową prowadzoną w latach 1715–1721, po której do północnej strony dodano wieżę. Biała, trzykondygnacyjna wieża nosi ośmioboczną wieżyczkę zegarową z piaskowca. Jednonawowa bryła zachowała północny szczyt, białe tynkowane ściany, łukowe okna i owalne otwory. Zworniki okien nawy przedstawiają twarze aniołów. Hermann Behagel przebudował wnętrze w stylu neorenesansowym w latach 1878–1885, dodając empory, balustradę i sufit stiukowy. W chórze znajdują się witraże z postaciami Karola Fryderyka i Ottona Henryka. Providenzkirche posiada najstarsze zachowane organy Heidelbergu, oparte na instrumencie z warsztatu Matthiasa Burkarda z 1885 roku. Instrument ma czterdzieści jeden głosów, trzy manuały i pedał. Wieża mieści pięć dzwonów odlanych w Heidelbergu w 1955 roku. Kościół należy do Ewangelickiego Kościoła Badenii i pozostaje miejscem koncertów oraz wydarzeń parafialnych. Renowacja przeprowadzona w latach 2017–2020 zabezpieczyła jego architekturę i muzyczne dziedzictwo.