زاوية وسبيل فرج بن برقوق

Zawija i sebil Faradża ibn Barquqa to niewielki, starannie wykonany mamelucki zabytek w Kairze. Jego fasadę zdobią panele z polichromowanego kamienia.

Światło wydobywa z marmurowych intarsji zmienne wzory, a zacienione wejście podkreśla chłodny charakter wnętrza. Drewniany sufit w małym pomieszczeniu ukazuje muqarnas, trójwymiarową dekorację przypominającą zwisające stalaktyty. Każda komórka zachowuje ślady złota i farby.

Sebil był publiczną fontanną, przy której podróżni i sąsiedzi mogli pić wodę, natomiast zawija służyła jako skromna siedziba sufi. W tradycji islamskiej ofiarowanie wody należało do cenionych form dobroczynności. Kuttab, czyli szkoła koraniczna dla dzieci, często znajdował się nad taką fontanną. Ten układ łączył naukę, pomoc i religijną architekturę w jednej kompozycji.

Budynek pierwotnie stał w pobliżu Bab Zuwayla, wielkiej południowej bramy dawnego miasta. Podczas poszerzania ulicy rozebrano go i odbudowano niedaleko, a obecny portal powstał przy tej rekonstrukcji. Późniejsze prace odnowiły witraże i delikatne elementy drewniane. Zabytek zachowuje harmonię między niewielką skalą a bogactwem wykonania. Marmur, drewno, światło i woda tworzą tu spójną opowieść o modlitwie oraz hojności.