Onze-Lieve-Vrouwekapel

Onze-Lieve-Vrouwekapel to nazwa dwóch kaplic w Antwerpii, związanych z kultem Najświętszej Maryi Panny i historią architektury miasta. Starsza kaplica powstała w latach 1855–1857, jako upamiętnienie dogmatu Niepokalanego Poczęcia.

Wejście do niej prowadzi przez podwójne drzwi w południowej nawie kościoła, do którego należy. Jej neobizantyński plan tworzy centralny kwadrat z trzema półkolistymi apsydami. Projekt tej kaplicy przypisuje się architektowi J. De Ro. Joseph Bellemans i jego uczniowie pokryli wnętrze rozbudowanymi malowidłami ściennymi. Wschodnia absyda jest nieco większa od pozostałych. Przedstawia Boga Ojca, Maryję, świętych oraz sceny Męki Pańskiej. Południowa absyda pokazuje Maryję z Dzieciątkiem, aniołami, pasterzami i Trzema Królami. Północna przedstawia Boga jako Przedwiecznego, Maryję, a także wygnanie Adama i Ewy z raju. Stacje drogi krzyżowej obiegają kaplicę, a pod nimi widnieją herby fundatorów.

Później kaplica służyła jako foyer sali koncertowej i uległa zniszczeniu wskutek zaniedbań oraz szkód wodnych. Restauracja ocaliła jej architekturę i dekorację. Młodsza kaplica powstała w 1933 roku, w stylu neogotyckim, według projektu Vincenta Colsa i Jules’a De Roecka. Czerwony ceglany budynek ma jedną nawę, dwuspadowy dach, kamienne obramienia oraz ogrodzenie z kutego żelaza. Wewnątrz znajdują się posadzka z płytek, drewniane sklepienie, figura Maryi i herb rodziny della Faille de Waerloos. Kaplica należy do antwerpskiego dziedzictwa budowlanego.