Fourth Plinth

Aan elke hoek van Trafalgar Square in de City of Westminster staat een stenen sokkel, ooit bedoeld voor een standbeeld. Sir Charles Barry, die ook aan het Palace of Westminster werkte, tekende het plein, voltooid in 1845. Midden op het plein rijst de kolom voor admiraal Nelson op, gesneuveld in 1805 in de slag bij Trafalgar. Drie sokkelen dragen vaste beelden: koning George IV, generaal sir Charles James Napier en generaal sir Henry Havelock.

De vierde, de Fourth Plinth, werd in 1841 gebouwd voor een standbeeld van Willem IV, maar het geld raakte op. Ruim honderdvijftig jaar bleef hij leeg en groeide hij uit tot een lokaal gespreksonderwerp. Eind jaren negentig viel het besluit tot wisselende hedendaagse kunst, en in 1999 stond het eerste werk op de sokkel. Mark Wallinger, Bill Woodrow, Rachel Whiteread en Antony Gormley passeerden er al, elk met tijdelijk werk, onder beheer van de Greater London Authority. Het aanbod reikte van een levensgrote Christusfiguur tot Nelsons schip in een fles en een reusachtige blauwe haan. In een ander project stonden gewone mensen er beurtelings elk één uur lang bovenop.

'Mil Veces Un Instante', duizend keer in één oogwenk, van de Mexicaanse kunstenares Teresa Margolles laat zien hoe ver zo'n werk reikt. Ze liet gips rechtstreeks op de gezichten van 726 transgender, non-binaire en gender-nonconforme mensen uitharden. Haar en huidcellen van de modellen bleven zo in het gips achter, en velen van hen zijn sekswerkers. De afgietsels eromheen vormen samen een tzompantli, het schedelgestel waarin Meso-Amerikaanse culturen de resten van krijgsgevangenen en geofferden toonden. Margolles is opgeleid als forensisch patholoog en werkte als balsemer in Mexico-Stad. De naamloze slachtoffers van drugsgeweld vormden haar vroege werk. Loop je erlangs, dan weet je nooit van tevoren wat er de volgende keer bovenop staat.