Kloster

Het Kloster in Blaubeuren is een voormalige benedictijnenabdij met een geschiedenis die teruggaat tot 1085. De abdij werd gesticht door de graven van Tübingen en Sigiboto von Ruck. Tussen 1466 en 1510 kreeg het complex zijn laatgotische vorm, met een hoogaltaar uit 1493. Jörg Syrlin de Jongere maakte het koorgestoelte. De ribgewelfde kruisgang opent zich naar een kloostertuin, terwijl oude gebouwen de binnenhof omringen. Kapellen zoals de Brunnenkapelle, Petrikapelle en Urbanskapelle vullen het complex aan. De sacristie draagt bloemrijke plafondschilderingen, en het middeleeuwse badhuis toont details van het monnikenleven. De koorruimte uit de late vijftiende eeuw bevat het beroemde hoogaltaar van de abdij.

Een kruidentuin uit de jaren tachtig volgt het voorbeeld van middeleeuwse kloostertuinen en verwijst naar geneeskrachtige planten. Na de Reformatie veranderde de benedictijnse abdij in een evangelisch seminarie met internaat. De monniken werden in 1535 verdreven, waarna het complex in 1563 een eerste protestantse abt kreeg. In 1817 begon de functie als evangelisch seminarie met een bijbehorend internaat. Het Kloster speelde bovendien een rol bij de oprichting van de Universiteit Tübingen in 1477. De architectuur en kunst verbinden religieuze geschiedenis met onderwijs in Blaubeuren.