Höhmannhaus

Augsburg'un merkezinde, Schaezlerpalais'in bitişiğinde Höhmannhaus yükselir: dört kat, beşik çatı, iki erker ve korb kemerli bir portal. Sokaktan baktığınızda sade bir cephe görürsünüz, çünkü bu yüz on dokuzuncu yüzyılda yeniden biçim alır. Binanın çekirdeği on altıncı ve on yedinci yüzyıllara uzanır. O dönemde burada iki ayrı ev durur, ikisi sonra tek bir mülkte birleşir. Eski kent konutu Bavyera'nın anıt listesinde yer alır.

Ev yüzyıllar boyunca zengin sahiplerin elinden geçer: on altıncı yüzyıldaki Ulrich Herwarth, ardından Christel ailesi, Hieronymus Fugger ve Arnold Schanternell. On sekizinci yüzyılın başında Friedrich Magnus zu Castell-Remlingen taşınır, yanında Türk paşasının kızı Maria Anna Augusta Fatma yaşar. Sahibin vatandaşlık hakkı bulunmadığından evi 1709'da Heinrich Maurmann resmen satın alır. 1930'larda Hans ve Anna Höhmann çifti evi edinir ve burada bir göz kliniği kurar. Kızları Ruth Höhmann son özel sahibi olur ve evi 2004'te Augsburg kentine miras bırakır. Batıdaki iki yan kanat eskiden depo ve hizmetli odaları işlevi görür. İkinci Dünya Savaşı'nın bombaları ev şapelini ve kuzey kanadın bir bölümünü yıkar, yıkılan bölüm yeniden inşa edilmez.

İçeride kakmalı sahanlıkları ve terrazzo zeminleriyle üç kollu bir merdiven yükselir. Üstünde Johann Joseph Anton Huber'in 1764 tarihli tavan freski Feton'un düşüşünü ve yas tutan Heliadları resmeder. 1996'dan bu yana Neue Galerie im Höhmannhaus burada çağdaş sanatı ağırlar: kentten ve ötesinden sanatçılar güncel projelerini sergiler. Zemin kattaki Grafisches Kabinett ise kentin grafik koleksiyonundan dönüşümlü sergiler düzenler. Koleksiyon on altıncıdan on dokuzuncu yüzyıla uzanan çizimler, gravürler ve kuyumculuk tasarımları barındırır. Vurgu barok dönemde Augsburg'da ve Güney Almanya'da çalışan sanatçılardadır. Aralarında Hans Holbein ile Elias Holl'un eserleri de vardır. Lech çakıllarıyla döşeli avlunun ortasında bir çeşme durur. Elias Holl'un 1620 dolaylarında ördüğü beş kemerli duvar avluyu bahçeden ayırır. Duvarın tepesindeki altın imparatorluk kartalı dönemin kamu binalarından tanıdık bir simgedir. Arkadaki bahçe ise yaşlı ağaçlarıyla gizli bir vaha hissi verir.