Forte Santa Caterina

Forte Santa Caterina to XIX-wieczna twierdza w południowej części Werony, położona niedaleko brzegu Adygi. Wznosi się na grzbiecie, skąd kontrolowała zakole rzeki w San Pancrazio i łączyła widokiem inne forty. Powstała w latach 1850–1852 jako część pierwszego pola umocnionego na równinie. Jej wcześniejsza nazwa brzmiała Werk Hess.

Projekt Johanna von Hlavaty’ego połączył funkcje obronne z rozwiązaniami architektonicznymi wcześniejszego planu Franza von Scholla. Poligonalny układ obejmuje centralną i tylną redutę, rozdzielone suchymi fosami na cztery sektory. Cztery arkadowe portale z mostami zwodzonymi prowadziły na dziedziniec oraz stanowiska artyleryjskie. W redutach znajdowały się koszary, dwie prochownie, kazamaty i studnie dla licznej załogi. Pierwotne uzbrojenie obejmowało dwadzieścia dziewięć gładkolufowych dział odprzodowych, dwa działa gwintowane i dwa moździerze.

Twierdza zachowała wysokiej jakości kamieniarkę, choć utraciła fragmenty reduty, skrzydła, portale oraz części zewnętrznej fosy. W okresie międzywojennym wojsko wykorzystywało ją podczas ćwiczeń minerskich, a wybuch magazynu amunicji pogłębił zniszczenia. W latach siedemdziesiątych działał tu nawet tor motocrossowy. Restauracja przywróciła obiekt kulturze i rekreacji publicznej, pozostawiając czytelny ślad dawnej skali obronnej.