Basilica dei santi Giovanni e Paolo

Wenecka dzielnica Castello kryje jedną z największych świątyń miasta: Basilicę dei Santi Giovanni e Paolo, główny kościół dominikanów. Patronami są dwaj rzymscy męczennicy z IV wieku, a nie apostołowie. Budowę rozpoczęto na początku XIV wieku, gdy doża Jacopo Tiepolo podarował zakonowi grunt. Legenda mówi, że dożę do darowizny nakłonił sen o stadzie białych gołębi krążących nad tym terenem. Obecną bryłę ukończono w latach trzydziestych XV wieku: potężna ceglana masa ma pomieścić tłumy wiernych.

Wielkie wnętrze pełne jest nagrobków, bo spoczywa tu dwudziestu pięciu dożów Wenecji. Od XV wieku żałobne msze za wszystkich dożów odprawia się właśnie w tym kościele. Obok dożów spoczywają generałowie, malarze Gentile i Giovanni Bellini a nawet poeta. Grobowce Alvisego i Pietra Mocenigów przyciągają wzrok rzeźbiarskim przepychem. Portal główny wyrzeźbił Bartolomeo Bon, a pomniki nagrobne rzeźbili Pietro i Tullio Lombardo. Giovanni Bellini zostawił tu ołtarz ze świętym Wincentym Ferrerem. Kaplicę różańcową, wystawioną pod koniec XVI wieku dla uczczenia zwycięstwa pod Lepanto, zdobią trzy płótna Veronese'a: Wniebowzięcie, Zwiastowanie i Pokłon Trzech Króli. Płótna Tintoretta, Tyciana i Palmy Młodszego przepadły w pożarze w latach sześćdziesiątych XIX wieku. W południowej nawie bocznej czeka osobna kaplica z bizantyjskim obrazem Madonna della Pace, słynącym z łask. Relikwiarze przechowują też stopę św. Katarzyny ze Sieny.

Przed kościołem, na placu, stoi konny pomnik kondotiera Bartolomeo Colleoniego, którego pod koniec XV wieku stworzył Andrea del Verrocchio. Mieszkańcy i przybysze chętnie zapełniają ten plac, a w dawnym budynku Scuola Grande di San Marco działa szpital. Świątynia pozostaje żywą parafią, a wnętrze jest dostępne dla osób na wózkach. Trzy dzwony dzwonnicy nastrojono tak, by razem grały w D-dur.