Saarbrücker Schloss

Saarbrücker Schloss stoi w Saarbrücken, stolicy Kraju Saary. Za barokową sylwetką kryje się historia, która zaczyna się od średniowiecznej warowni Castell Sarabruca. W roku 1009 warownia figuruje już jako Veste Sarebrugka. Na początku jedenastego stulecia cesarz Henryk IV oddał zamek w lenno hrabiemu Adalbero III z Luksemburga. W roku 1168 hrabia Symon zburzył go na rozkaz cesarza Fryderyka I. Kolejne stulecia przyniosły umocnienia: w piętnastym wieku hrabia Jan II dodał basteję i most zwodzony. W szesnastym wieku hrabia Filip IV wzniósł rezydencję letnią, a wewnętrzny dziedziniec otaczały zabudowania i wieże w trapezowym obrysie.

O siedemnastowiecznym wyglądzie mówią rysunki Heinricha Höersa: widnieje na nich czteroskrzydłowe założenie z bastejami i wieżami obronnymi. W roku 1677 wojska cesarskie ponownie zniszczyły zamek. Odbudowę około roku 1696 poprowadził architekt Josef C. Motte. Ostateczny kształt nadał mu w osiemnastym wieku architekt Friedrich Joachim Stengel. Stengel usunął funkcje obronne i stworzył otwarty, dopracowany pałac barokowy, ukończony w 1748 roku. Nowe założenie tworzą trzy skrzydła, centralny pawilon i symetryczny ogród. Przez niemal pięćdziesiąt lat rezydacja pełniła rolę kulturalnego i administracyjnego serca księstwa.

Podczas rewolucji francuskiej pożar strawił część zamku. Po odbudowie zamek stał się domem dla rodzin mieszczańskich. Johann Adam Knipper wznowił skrzydło północne, a w 1872 roku Hugo Dihm dodał nową salę. W dwudziestym wieku budynek został siedzibą administracji okręgowej, a w 1938 roku otrzymał neobarokową fasadę. W czasach nazizmu mieściła się tu kwatera główna gestapo. Obiekt jest dostępny dla zwiedzających poruszających się na wózkach. W jednym gmachu spotykają się więc średniowieczne korzenie, barok z 1748 roku i neobarok z 1938 roku.