Xhamia e Sinan Pashës

Xhamia e Sinan Pashës należy do najważniejszych meczetów epoki osmańskiej w Prizrenie. Sofi Sinan Pasza ukończył jej budowę w 1615 roku. Jej kopuła i minaret o wysokości ponad 43 metrów wyraźnie zaznaczają się w panoramie miasta. Kwadratowa sala modlitw ma około 14 metrów długości i szerokości. Północne wejście prowadzi przez kamienne schody do otwartego ganku, który wspierają trzy małe kopuły i okrągłe kolumny. Ściany tej budowli osiągają grubość około 1,65 metra.

Wnętrze rozświetlają okna rozmieszczone na kilku poziomach, a kopułę pokrywają motywy kwiatowe i kaligraficzne. Mihrab otrzymał charakterystyczne dla sztuki osmańskiej stalaktytowe zwieńczenie. Malowidła ścienne powstawały w trzech fazach, obejmując technikę al secco oraz dziewiętnastowieczny barok z przewagą błękitu. Drewniany minbar zachował dekorację z motywami kwiatowymi. Część kamieni mogła pochodzić z pobliskiego klasztoru Świętych Archaniołów, którego ślady widoczne są w meczecie. Budowniczowie prawdopodobnie wykorzystali ponownie dawne kamienie budowlane.

Restauracje z lat siedemdziesiątych oraz z okresu 2007–2011 pomogły zachować malowidła i konstrukcję. Od 2016 roku obiekt znajduje się pod stałą ochroną. Po remoncie pod koniec lat sześćdziesiątych meczet krótko pełnił funkcję muzeum rękopisów orientalnych. Później budynek powrócił do swojej funkcji religijnej. Kamienna posadzka i drewniane elementy zachowały się jako oryginalne części wystroju. Główna kopuła i półkopuła mają ołowiane pokrycia. Po południowej stronie działa niewielka tradycyjna kawiarnia z widokiem na meczet. Xhamia e Sinan Pashës ma status pomnika wyjątkowego znaczenia kulturowego.