Palazzo Durini

Palazzo Durini w Mediolanie powstał w 1645 roku na zlecenie hrabiego Giovana Battisty Duriniego. Budynek zaprojektował Richini, jeden z ważnych architektów Lombardii. Pałac reprezentuje XVII-wieczną architekturę, lecz jego fasada zachowuje oszczędną, linearną kompozycję. Portal z boniowanego kamienia podtrzymuje balkon piano nobile. Okna zdobią naprzemiennie trójkątne i łukowe naczółki, oparte na podstawach przypominających maski. Ten motyw powraca także w gzymsie wieńczącym fasadę. Czerwone marmurowe schody z Werony prowadzą do przedpokoju z dekoracją trompe-l’œil. Dalsze pomieszczenia ozdobiono malowanymi medalionami. Wielka sala ma fresk Triumf Erosa autorstwa Melchiorrego Gherardiniego. W dekorowaniu pałacu uczestniczyli artyści związani z Lombardią, w tym rodzina Nuvolone, Ercole Procaccini i Stefano Maria Legnani. Piano nobile zachowuje rzeźbione i złocone drewniane stropy. Rezydencja mieściła kolekcję sztuki Durinich oraz zbiór tapiserii. Wśród tapiserii znajdowała się seria Putti ogrodnicy, podarowana kardynałowi Carlo Francesco Duriniemu przez Ludwika XV. Podczas hiszpańskiej okupacji w pałacu mieszkał gubernator Guzmán Ponce de León. Durini dobudowali dla niego mały balkon, który później przeniesiono do zamku Durinich w Como. W XX wieku Palazzo Durini kilkakrotnie zmieniał właścicieli, a w 1925 roku nabył go Gianni Caproni. W czasie drugiej wojny światowej budynek doznał uszkodzeń, lecz nie został bezpośrednio trafiony. Po wojnie mieściła się tutaj siedziba Rinascente i Upim Circle do 1982 roku.