Thành cổ Sơn Tây

Thành cổ Sơn Tây to historyczna twierdza w Hà Nội, wzniesiona w 1822 roku za panowania cesarza Minh Mạnga. Jej mury powstały z miejscowego laterytu, cenionego w budownictwie obronnym. Założenie zajmuje szesnaście hektarów i reprezentuje styl Vaubana, nazwany na cześć francuskiego inżyniera. Pierwotnie twierdza miała cztery bramy, zwrócone ku stronom świata. Dziś zachowały się bramy Tiền i Hậu, skierowane odpowiednio ku ulicom Quang Trung oraz Lê Lợi.

Mur ma około czterystu metrów długości i pięć metrów wysokości. Otacza go fosa o głębokości trzech metrów, szerokości dwudziestu metrów i długości tysiąca ośmiuset metrów. Wnętrze porządkuje symetryczna oś z południa na północ, wyznaczająca układ głównych budowli. Przy wejściu znajdują się studnia Ngọc oraz trzydziestometrowa wieża strażnicza z narodową flagą. W centrum stoi Vọng Cung, dawny cesarski dom odpoczynku. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku twierdza stała się ośrodkiem oporu przeciw francuskim wojskom kolonialnym. Dowodzili nim między innymi Hoàng Kế Viêm i Lưu Vĩnh Phúc. Po upadku w 1884 roku miejsce zachowało znaczenie dla rozwoju wietnamskiej strategii i taktyki wojskowej. W 1994 roku uznano je za narodowy zabytek historyczny.