Palauet Albéniz

Palauet Albéniz to pałac na wzgórzu Montjuïc w Barcelonie, związany z hiszpańską rodziną królewską. Budynek wyróżnia neoklasycystyczna forma, ceglane i kamienne ściany oraz dachy pokryte łupkiem. Projekt przygotował Juan Moya Idígoras, architekt pracujący dla dworu królewskiego. Forma odwołuje się do gustu Burbonów, zamiast do dominujących podczas wystawy stylów śródziemnomorskich i katalońskich.

Powstał na Międzynarodową Wystawę w Barcelonie w 1929 roku. Początkowo służył rodzinie królewskiej do odpoczynku, lekkich posiłków i spotkań z ważnymi gośćmi. Po wystawie planowano muzeum muzyki, lecz ustawiona później rzeźbiarska podobizna Izaaka Albéniza nadała pałacowi obecną nazwę. W latach sześćdziesiątych, do 1970 roku, miejscowi architekci dodali dwa skrzydła, zmieniając kwadratowy plan w układ litery T. Od początku lat siedemdziesiątych pałac pełni funkcję oficjalnej rezydencji rodziny królewskiej w Barcelonie. Odnowione wnętrza otrzymały dzieła katalońskich artystów oraz meble z kolekcji Luisa Plandiury.

W środku uwagę przyciąga kopuła wejściowa z malowidłem Salvadora Dalego, przedstawiającym alegorię sardany i historię Barcelony. Druga kopuła ma polichromowane szkło zaprojektowane przez Carlosa Muñoza de Pablosa. Ogrody Joan Maragall łączą śródziemnomorski charakter, francuski układ, pergole, tarasy, fontanny i liczne rzeźby. Ich trzy części obejmują stawy przy głównej fasadzie, boczne ogrody oraz północny dziedziniec z perystylem. W tej ostatniej strefie znajduje się także kaplica Santa Madrona.