Porta di Campofiore

Tussen twee bastions op de linkeroever van de Adige staat de Porta di Campofiore, een stadspoort van Verona. Ze hoort bij de zogenaamde magistrale muren, het stelsel dat Verona eeuwenlang verdedigde. De Venetianen voegden de twee omliggende bolwerken in de zestiende eeuw toe, toen buskruit de oorlogvoering veranderde. Francesco Maria della Rovere en Pier Francesco da Viterbo ontwierpen het Bastion delle Maddalene, dat in 1527 verscheen. Het Bastion van Campo Marzo volgde in 1565, naar plannen van de Veronese ingenieur Francesco Malacreda.

De poort zelf ontstond pas in 1865, onder Oostenrijks bewind. Ze moest het nieuwe militaire magazijn Santa Marta per spoor verbinden met het station Porta Vescovo. Anton Naredi Reiner, die ook aan Porta Vescovo bouwde, tekende het ontwerp. Graantreinen reden er over een brug en dwars over de gracht naar de losplaats tussen de twee silo's van het depot. De poort draagt classicistische motieven die teruggaan op Michele Sanmicheli, de architect met een groot aandeel in Verona's vestingbouwkunst. Ruwe tufsteenblokken en baksteen vormen de veldzijde, met een grote boogpoort onder een horizontale kroonlijst. Aan weerszijden van de ingang hangen schilden aan linten. Bovenop de poort hing ooit een wapenschild met een tweekoppige adelaar, dat later verdween.

Het Bastion van Campo Marzo ernaast rust op een oudere Scaliger-muur met torens uit de late dertiende eeuw. Zijn grondplan is een asymmetrische vijfhoek, met een ronde uitbouw, het orecchione, die verdedigers tegen artillerievuur moest dekken. Een bijzondere gracht, de fosso diamante, ving het puin van artillerie-inslagen op en hield de toegangen vrij. Een fiets- en wandelpad voert door de oude verdedigingsgracht en verbindt de poort met andere delen van de stad.