Pavillon Carré de Baudouin

Het Pavillon Carré de Baudouin is een achttiende-eeuws lusthuis in het twintigste arrondissement van Parijs, een folie gewijd aan rust en vermaak. Je vindt het op de hoek van de rue des Pyrénées en de rue de Ménilmontant, met nummer 121 aan die laatste. Aan de gevel prijken een peristyle en vier ionische zuilen in palladiaanse stijl. Achter een ommuring wacht een tuin van 1.800 vierkante meter.

Nicolas Carré de Baudouin erft het huis in 1770 en schakelt de Parijse stadsbouwmeester Pierre-Louis Moreau-Desproux in voor die gevel. Later brengen Jules en Edmond de Goncourt er een deel van hun kinderjaren door. Vanaf 1836 stichten de zusters van Saint Vincent de Paul er een weeshuis, het Asile des petits-orphelins, in een bijgebouw met kapel. Tussen 1971 en 1992 beheren de zusters, samen met de stad Parijs, een medisch-sociaal centrum en een tehuis voor jongeren. In 1992 kondigen de zusters een verkoop aan, en in 2003 koopt de stad het pand, sinds 1928 een historisch monument. De architecten Stéphane Bigoni en Antoine Mortemard krijgen vervolgens de opdracht het geheel te renoveren.

In 2005 gaat de tuin open, in 2007 volgt het paviljoen zelf, tot die dag aan het oog onttrokken. Binnen bieden 815 vierkante meter ruimte een auditorium, tentoonstellingszalen, kantoren voor verenigingen en een huis voor secularisme. Ook een volksuniversiteit huist er, de Invitations aux Arts et aux Savoirs. De ommuring van de tuin draagt bovendien een kunstprogramma rond straatkunst. Bij de tentoonstelling over fotograaf Willy Ronis in 2018 komen in negen maanden tijd meer dan 90.000 bezoekers op af.